Arkadaşım Kitap
Yazan yesilKas 28
Bir aşktı benimkisi,
Kitap aşkı.
Şairlerle yüzüyorum,
Akdenizlerde…
Sahile girmişim,
Sen yoksun yanımda,
Aşkı bulmuşum,
Çiçek açmak bilmiyor.
Kelebekler uçuyor,
Masallara dalıyor.
Bir gülümseme var.
Kitabımın içinde…
Kitap gibi arkadaş var mı?
İstediğin kadar okursun, canın isteyince bırakırsın, kızdığında söversin bile ama o sana hiç karşılık vermez.
Bunca zaman bana anlatmaya çalıştığını, kendimi bulduğumda anladım.
Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,
Kendi yolumu çizdiğimde anladım.
Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil,
Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım.
Yüreğinde ask olmadan geçen her gün kayıpmış,
Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.
Sevmek ile sevilmenin yolu önce kendini sevmekten geçermiş,
Neden kendine aşık olduğunu anladım.
Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,
Neden hiç ağlamadığını anladım.
Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymiş,
Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım.
Ve sevilenle ağlayamıyor, kaçıyorsan ondan, çaresizliktenmiş,
Senin acın için odamda tek başıma hıçkırıklarla ağladığımda anladım.
Bir insani herhangi biri kırabilir, ama bir tek çok sevdiği
acıtabilirmiş,
Çok acıttığında anladım.
Fakat, hak edermiş sevilen onun için dökülen her bir damla gözyaşını,
Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terk ettiğinde anladım.
Ìyi niyet tokmakmış sevilenin başına bazen,
Başımda şişlikler oluşunca anladım.
Yalan söylememek değil, gerçeği gizlememekmiş marifet,
Yüreğini elime koyduğunda anladım.
Tek başına ayakta durabilecek kadar güçlüysen, yanında tutanlar varmış,
Neden hiç yalnız kalmadığını anladım.
Ve ‘Sana ihtiyacım var, gel’ diyebilmekmiş güçlü olmak,
Sana ‘git’ dediğimde anladım.
Biri sana ‘git’ dediğinde, ‘kalmak istiyorum’
diyebilmekmiş sevmek,
Git dediklerinde gittiğimde anladım.
Dostun seni bir kez terk edermiş, bin kez değil,
Aslında hep yanımda olduğunu anladım.
Ve bir kez terk etti mi seni, affetmek çok zormuş,
Ben de affedemediğin şeyin ne olduğunu anladım.
Sana sevgim şımarık bir çocukmuş her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,
Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım.
Özür dilemek değil, ‘affet beni’ diye haykırmak istemekmiş,
pişman olmak,
Gerçekten pişman olduğumda anladım.
‘Affedemem, çok geç’ demek kaltak bir gururdan başka bir şey
değilmiş, hala sevgi varsa içinde eğer,
Tutsak kalbimin kapılarını kırıp, içine baktığımda anladım.
Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş, sevgi dolu yüreklerin
gururu olmazmış,
Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım.
Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,
Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım.
Sevgi emekmiş,
Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş.
Daha bir çok şey anladım. Ama en önemlisi
Daha yolun çooook başında olduğumu anladım
CAN YÜCEL
Bence dünyada kitaptan iyi arkadaş yoktur
kitap en iyi arkadaştır.
kitap okumak çok yararlıdır.
kitap okumak yararlıdır.
kitap okumayı geliştirir.
kitap dosttur.