14 Yorum yapilmis “ Dadaş’a Sesleniş ”

1. Paraf demis ki 31 Aralık 2008 00:12

   Dadaş, hakikatli ve vefalı olur. Şiirdeki serseniş ise onların bile bazen aksi şekilde davrandığının kanıtı olmuş.

2. zekeriya06 demis ki 31 Aralık 2008 22:53

   Bir an karşımda bir Dadaş konuşuyor sandım. Yazarın kendisi de mi Dadaş yoksa?
   Kelimeleri bu kadar doğru telafuz etmiş olması bana bunu düşündürdü. Çok güzel yazılmış bir eser.
   Saygılar.

3. Emir Alp demis ki 01 Ocak 2009 02:09

   Hoca helbet dadaştır. Şiirlerine aşinalığımız vardır, yüreğinden memleket dökülen bu değerli insanın.
   Güzel yazmış hoca!
   Bir an okuldan gaçtığımız vakıtlar galanın surlarında oturup erzurum ovasıni seyrederahğ, lavaşla civil dümücüni yedığım memleket günleri düşti ahlıma.

   Ardında eserlerine sahip çıkanların olduğunu görmek sevindirdi beni. Hayatıiçin bağlantı.

4. Paraf demis ki 01 Ocak 2009 02:14

   Emir Alp, hayatını daha önce işlemiştik.
   Ancak paylaşımın için teşekkür ederken, bir Dadaş olarak Değerli Şairimize sahip çıkışın da çok şık oldu.
   Mutlu yıllar.

5. zekeriya06 demis ki 01 Ocak 2009 02:21

   Ben dadaş değilim ama dadaşları çok yakından tanıma fırsatı bulduğum dadaş dostlarım var.
   Merhum Değerli Şair de demli dadaşlardanmış. Yattığı yer nur olsun.

6. ay demis ki 01 Ocak 2009 16:10

   Dadaş sözcüğü da (Farsça dert anlamına gelmektedir) + daş (Türkçe’de ortaklık,paylaşma anlamları veren yapım eki) tan türemiştir.Yani Dadaş “derttaş,aynı derdi paylaşan” anlamlarına gelmektedir.

   Bu durumda hepimiz dadaş oluyoruz. Dadaş olabildiğimiz için de gurur duyuyoruz.
   Sadece Erzurumlulara dadaş denilir sanmayın.

7. ay demis ki 01 Ocak 2009 16:10

   Ermenilerin Türklere yaptığı soykırımdan,eziyetten ve işkencelerden kaçan insanların ortak sıfatı ve adı olmuştur.

8. tentene demis ki 01 Ocak 2009 22:12

   Gardaş, dadaş gibi ne güzel isimleri var. Hepsinin ortak yanı ise insan olmak ve dayanışma halinde olabilmek.

9. efkan demis ki 02 Ocak 2009 11:44

   Türk insanı, insanlığı ile diğer insanlardan ayrılıyor. Bizim için dayanışma her yerde geçerli ve önemli. Köydeki imece, arifane toplantıları gibi her fırsatta birlik ve beraberliği yaşamayı seviyoruz.

10. zekeriya06 demis ki 03 Ocak 2009 01:44

    ARKA TAŞ
    Orta Asya’ da savaşın ok ve yay ile yapıldığı dönemlerde Türk savaşçılar arkalarından gelebilecek bir saldırıyı önlemek için
    sırtlarını bir ağaca, kaya veya taşa vererek, ok atarlarmış. Atalarımız genelde bozkır hayatı yaşadıkları için bu sırt dayanan nesne genelde bir
    taş veya kaya olurmuş.
    Yıllar sonra bu sırt dayanan taşın ismi ARKA-TAŞ veya Azerbaycan’daki söylenişiyle ‘ARKA-DAŞ’ biçiminde dilimize yerleşti.
    Bugün bile güvenebileceğimiz bizi arkadan vurmayacak olan, samimiyetine güvendiğimiz kişilere verdiğimiz isimdir.
    ‘Dostluk’ kavramının zaman içinde, insanın arkasını yaslayabileceği ve kendisini olabilecek kötülüklerden koruyacağı fikri ile özleştirilmesi onucu ‘arkadaş’ sözcüğü ‘dost’ anlamında Türkçemizdeki yerini buldu.
    Sırtınız ‘arka-taş’ sız kalmasın…
    Bu hafta ulusal arkadaşlık haftası. Bu mesajı ‘arkadaş’ diye nitelendirdiğiniz kişilere gönderin. Hatta size gönderene bile… Eğer bu mesaj geri geliyorsa, arkadaş çevrenizin gerçek arkadaşlardan oluştuğuna inanabilirsiniz.
    Aşk ve arkadaşlık bir gün yolda karşılaşırlar.
    Aşk kendinden emin bir şekilde sorar: Ben senden daha samimi ve daha cana yakınım, sen niye varsın ki bu dünyada?
    Arkadaşlık cevap verir :Sen gittikten sonra bıraktığın gözyaşlarını silmek için…

11. mustafa42 demis ki 03 Ocak 2009 23:36

    Ada Sahibi ya da Ada Olmak

    Tanınmış gezgin Thomas Cook, bir araştırma gezisi sırasında Atlas
    Okyanusu’nun ıssız bir yerinde, çığlıklar atan milyonlarca kuşun havada
    daireler çizerek uçtuğunu gördü. Kulakları sağır edecek denli yüksek sesle
    çığlıklar atan kuşların kimileri yoruldukça, kendilerini okyanusun dev
    dalgaları arasına atıyorlardı. Onlar bu son hareketleriyle yaşamlarına son
    veriyorlar, kendilerini okyanusun dalgalarına bırakırken, çaresizlikten
    ölüme teslim oluyorlardı.

    Bu olaya yalnızca Thomas Cook değil, o bölgede ki balıkçılarda yıllardır
    tanık olmuşlardı. Kuş bilimcileri ise, yaptıkları araştırmalarda göçmen
    kuşların farklı yönlerden gelerek okyanusta bu noktada birleştiklerini
    keşfediyorlar, fakat onların, birbirleri peşisıra kendilerini ölümün
    kucağına atmalarının nedenini bir türlü çözemiyorlardı.

    Gerçek, geçtiğimiz yüzyılın ortalarında anlaşıldı. Bu trajik olayın
    yaşandığı yerde bir zamanlar bir ada vardı. Göçmen kuşların göç yolu
    üzerinde bulunan bu ada, bir deprem sonunda, okyanusa gömülmüştü.
    İnsanların, yok olduğunun bile ayırtına varamadıkları ada, göç yollarının
    ortasında kuşlar için vazgeçilmez ‘dinlenme’ durağıydı. Kuşlar binlerce
    yıllık kalıtımsal alışkanlıklarıyla adanın yerini bilmekteydiler ve
    yıpratıcı, uzun yolculuklarının ortasında, biraz dinlenebilmek ve
    toparlanabilmek için, yine binlerce yıllık kalıtımsal güdüleriyle,
    okyanusun ortasındaki adaya geliyorlardı ama… Olması gereken yerde adayı
    bulamayınca,
    yorgunluktan bitkin bedenlerini çığlık çığlığa okyanusun sularına bırakmak
    zorunda kalıyorlardı.

    Söz kendini toparlamaktan açılmışken soralım. Sizin hiç ‘kendinizi
    toparlayacağınız’ bir adanız oldu mu? Yaşamın uzun ‘göç yolları’nda acaba,
    sizinde bir yudum taze soluk alabileceğiniz, yolunuzun kalan bölümüne dinç
    olarak devam etmenizi sağlayabileceğiniz bir adaya sahip olabildiniz mi?
    Bir gün yerinde bulamadığınızda ise, ona ille de ulaşmak ve sığınmak için
    başınız dönercesine, dengeniz bozulurcasına çırpınıp kanat çırptığınız bir
    ada yaratabildiniz mi yaşamınızda kendinize?

    Her şeyi sınırsızca paylaşabildiğiniz bir dost, yola birlikte çıkacak denli
    güven duyduğunuz bir arkadaş, size her zaman huzur verecek bir eş, ulaşmak
    için yıllardır uğraş verdiğiniz bir amaç edinebildiniz mi? Şöyle daha bir
    iyi bakın çevrenize… Size gelen, size sığınan…Sizin gittiğiniz, sizin
    sığındığınız…Sizin bulduğunuz dostlarınızı bir düşünüverin. Sonra da bir
    gerçeği görüverin gözlerinizle:

    Sizin durup, soluklandığınız ve kendinizi toparlayabildiğiniz kaç adanız
    var çevrenizde ve…

    Durup, sığınmak ve kendilerini toparlayabilmek gereksinimi duyan kaç
    dostunuz için siz bir adasınız?

12. mustafa42 demis ki 04 Ocak 2009 00:32

    “İyi dostu olanın aynaya gereksinimi yoktur.”

13. mormenekse demis ki 06 Ocak 2009 21:49

    Gözler arasındaki ilişkiyi biliyor musun?

    Onlar birlikte göz kırparlar,
    birlikte ağlarlar,
    her şeyi birlikte görürler ve birlikte uyurlar.
    Buna rağmen asla birbirlerini görmezler.
    Arkadaşlık bunun gibi olmalı.
    Arkadaşsız hayat cehennem gibidir.

14. Skynur demis ki 08 Şubat 2011 04:25

    

Yorum yap

Yorum yapabilmek icin giris yapmalisiniz.