İnsanlardan Soyutladım Kendimi...

Ay geceye gülümsüyor,
Güneş, her yarın umuda doğuyor,
Bazen başım alıp dağlara vuruyor,
Gönül sevgiye figan eğliyor,
Gitmekle kalmak arasında kalıyor,
Koca şehrin ışıkları artık dar geliyor,
Yürek sevgiliyi serap görüyor,
Her gülümseyeni artık can sanıyor,
O canlar bende kurşun oluyor,
Menfaatler için dostu satıyor,
Dostluğun farkındalığını fark etmiyor,
Bunlar benim artık canımı sıkıyor,
Bu can artık insanlardan kendini soyutluyor,
Bir ekmeği bölüşmenin tadını bilmiyorlar,
Yalan dünyanın sahteliğinde uyuyorlar,
Neden birbirlerini tanımıyorlar,
Kendi gibi olmak varken savruluyorlar,
Umutları neden sahteliğe ekiyorlar,
Çocuklar akşam serinliğinde oynuyorlar,
Pervasızca hayata el sallıyorlar,
Vuslattaki yarınlardan habersizler,
Düşündükçe bu can insanlardan kendini soyutluyor,
Ne adamlar adam gibi, ne de kadınlar,
İstisnaları söylemiyorum onlar iyi ki var,
Yoruldu bu can kendini insanlardan soyutluyor…

Hüseyin AKÇAM

Print Friendly