Paraf

Beni yokluğunla baş başa bırakmamalıydın,

Kaldım sensiz, bir başınayım.

Unutuyorum isimleri, yolları,

Gideceğim yerleri, söz verdiğim insanları,

Unutuyorum işte, sensiz olan her şeyi.

Konuşurken bile saçmalar oldum,

Arada sırada da olsa rahatsızlık veriyorum.

Umursamazım son zamanlarda,

Neredeyim, ne yapıyorum,

Orada mıyım, burada mıyım ben de bilmiyorum.

Anahtarlarımı bile unuttum biliyor musun?

Yokluğunla bırakma demiştim sana,

Dinlemedin, duymadın boynu bükük sözlerimi,

Dayan hadi, yola devam dedim de,

Dediğimle kaldım.

Ben sana inandım da,

Sen benim sana inandığım kadar

Kendine inanmadın.

Sanki sen yanımdaymışsın gibi

Eğliyorum kendimi.

Günde kaç kez anıyorum seni hissediyor musun?

Bekliyorum rüyama geleceksin de

Hasret gidereceğiz diye.

Neden gelmiyorsun?

Ağlarım bazen, görürsün beni

Diye aklıma gelince,

Susmaya çalışıyorum

Sırf sen üzülme diye.

Çalışıyorum bu şekilde nefes almaya,

Ama çok zor geliyor sanki,

Hep bir şeyler eksik,

Çayım var da şekerim yok gibi,

Kahve içiyorum da telvesiz, tatsız,

Uyuyorum da uyanamıyorum gibi,

Nasıl anlatılır ki yokluğun

Kelimeler var da cümlelerim yok gibi…

04 Aralık 2008

Paraf

Print Friendly