surgun_ruhum

 Kader bana yalnızlık rolü vermiş.

 Kaçabilmem imkânsız.

 Aynada gözyaşlarımı görüyorum sürekli.

 Kollarımda ise şırınga morlukları.

 Sonra yanan bir ışık görüyorum.

 Duvardaki gölgeme bakıyorum bana gülümsüyor.

 Çevremde kimseler yok.

 Meğer ışığı yakan kadermiş…

 Amacına ulaştığı için pis bir gülümseme alıyor yüzünü

 Bana yalnızlığımı bir kez daha hatırlatıyor. 

Yine de bana kaçma şansı veriyor. 

Deniyorum ama olmuyor. 

Mazide kalan bir şeyler beni mıknatıs gibi geri çekiyor. 

Artık anlaşıldı. 

Alışkanlık yapmış bende… 

Hıçkırıklara boğuluyorum sonra. 

Ama nafile. 

Netice mi? 

Yok.

 

Sürgün Ruhum

Print Friendly