ihtimal1

Bilinmezlik derin bir kuyu sanki

Fırsat kollar gibi karanlık

İkisi bir oldular sen giderken

Sensizliğin sessizliğinde

Hapsoldum bir kere kuyuda

Güneşin her batışında

Üzerime yürüyor bilinmezlik

Sonumu bilemiyorum

Sıkıştırıyor beni karanlık

Önümü göremiyorum.

Karanlık bir şeyler fısıldıyor bazen

Sessizliği bozmayı çok seviyor

O konuştukça ben boğuluyorum

Dualara sığınıyorum.

Bir ihtimal

Kurtarır bu bilinmezlikten

Karanlığı kovalar belki…

29 Haziran 2010

İhtimal

Print Friendly