Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde
Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa
Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde
Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa
Bil ki seni düşünüyorum
Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin, açıl
Örtün karanlıkları masmavi denizlerde
Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor, nasıl
O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde
Bil ki seni bekliyorum
Bir sabah gün doğarken aç perdelerini, bak
Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar
Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak
Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar
Bil ki seni istiyorum
Gecelerden bir gece uyanırsan apansız
Uzaklarda elemli, garip bir kuş öterse
Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız
Ve bir gün kabrimde bir kara gül biterse
Bil ki seni seviyorum

Ümit Yaşar Oğuzcan

Genel olarak duygularımızı saklamanın daha doğru olduğunu sanıp ne kadar yanılıyoruz değil mi? Oysa sevgi beslenmeli, karşılıklı özveriyle desteklenmeli. Her gün yeni bir sürpriz için çaba sarfedip sevgiyi yaşatmak için emek vermeli. Ama ne yazık ki evliliklerde garanti gözüyle bakıp hiç emek harcamadığımız gibi hesapsızca tüketip, har vurup harman savuruyoruz sevgileri.
Ne yazık…
Oysa ne zor bulunur sevgiler. Özellikle karşılıklı olanı yakalamak ne küçük bir olasılık. Ama
kaybetmek ne kadar kolay ve çabuk. Koca bir sevginin katili oluveriyoruz çarçabuk. Bence sevgi katilleri de yargılanmalı ve cezaya çarptırılmalı. Çünkü kapanması ve onarımı olanaksız bir ton yara bırakıyor ardında.Sonra bir ton da yaralı insan. Öleceğiz zannedip ölmüyoruz acısından. Ama sürüm sürüm sürünüyoruz.Sonrasında yeni sevdalara kuşkuyla bakıp olası mutluluklara kapatıyoruz pencerelerimizi. Korunmak adına anlamsız kaçak güreşler daha da yoruyor insanı.Şöyle kararlı, tutup koparıverecek, ayaklarımızı yerden kesecek kadar cesur birini bekleyip ömür tüketiyoruz. Bir de bakıyoruz ki yolun sonuna gelivermişiz. Ne çabuk geçmiş zaman. Ne kolay tüketilmiş sevdalar. Ne hesapsız harcayıp ne derin yaralar açmışız. Bir o kadar yara da biz edinmişiz hayattan. Hayatın son durağında, mevsim çoktan kışa dönmüş, gelecek vasıtayı bile kestiremez olmuşuz.
Neyin adına peki…
Ahh Korunma iç güdüsüyle sakladığımız seviler ahh…
Üstelik taze tüketilmesi gerekirken saklamaya kalkıştığımız, hem de saklama koşullarına da uyulmadığından çürümüş, kokuşmuş, çürüdükçe de etrafını çürütmeye devam eden, tümörleşen, duygu depocukları ne çok canımızı acıtmış. Bize sunulmadan bayatlamış ve sunulduğunda da besin zehirlenmesine yol açmış seviler. Hayat ne bayat noktasına gelmişiz bu yüzden. Ve ne kadar geç kalmışız hayata.
İşte hayat bu.
Ben de galiba hayat ne bayat noktasında, gelecek vasıtayı kestiremiyorum artık.Umarım siz tazeyken tüketmeyi becerebilirsiniz duygularınızı ve hayat arkadaşınızı besin zehirlenmesinden kurtarırsınız. Çok mutlu olmanız dileğiyle….

” Yaşamımız boyunca birçok ayrılıklar yaşarız. Her seferinde o an
yaşadığımız ayrılık hiç daha önce yaşanmamış, ilk defa başımıza
geliyormuş gibi gelir. Her ayrılık insanı üzer, kaygılandırır ve belki
de öfkelendirir. Ayrılığın sebebini sorgularız. Çoğu zaman bir suçlu
ararız. Kimi zaman karşımızdaki insanı kimi zaman da kendimizi
suçlarız.
Burada paylaşmak istediğim ayrılık evinden, yaşadığın
şehirden, işinden, arkadaşından ayrılmak değil sevdiğin birinden sen
istemediğin halde ayrılmak.
Ayrılık bize terkedilmişliği,
yalnızlığı, acıyı, endişeyi, güvensizliği, korkuyu, umutsuzluğu,
özlemeyi, kaybetmeyi, kırgınlığı hatta başarısızlığı çağrıştırır. Bütün
bunlar ayrılığın kendisinden ziyade bize yaşatacağı sonuçları değil
midir?
Oysa ne emekler harcanmıştır, ne fedakarlıklar yapılmıştır.
Ama bir de bakarsın yaptığın her şey boşa gitmiş. Onun için pek çok
şeyden vazgeçmişsindir. Arkadaşından, işinden, okulundan, çok sevdiğin
ailenden kopup Yaşamımız boyunca birçok ayrılıklar yaşarız. Her
seferinde o an yaşadığımız ayrılık hiç daha önce yaşanmamış, ilk defa
başımıza geliyormuş gibi gelir. Her ayrılık insanı üzer, kaygılandırır
ve belki de öfkelendirir. Onun peşinden gidersin. Onun mutluluğu senin
mutluluğun olur. Hayatının anlamı onunla birlikte iken var olur. Bütün
bunları sen yaşarken bir de bakarsın ki o gitmek istiyor. Seninle
birlikte olmak istemiyor. Sensiz bir yaşama devam etmek istiyor. Kısa
bir şaşkınlık yaşadıktan sonra bunun bir kabus olduğunu düşünür. Bu
kabustan bir an önce kurtulmak istersin. Her şey bu kadar güzel
giderken ne olmuştur? Sen nasıl fark etmeden bu duruma gelinmiştir…”

Öğrendim ki; kimi sevdiğin önemliymiş. Uzun yolu göze alamayana kelebek olunmazmış. Nefesi yetmeyenle dipte hazine aranmazmış. Aşkın ibadetini bilmeyene bayram bağışlanmazmış.

Ölüm su değil ki içip de ölesin. İnsanlar mert değil ki inanıp ta güvenebilesin. Adam Gibi biri yok ki ALLAH’ına Kadar Sevesin..

sezen aksu-_- gülümse eleza | izlesene.com