Sözlerini bilmediğim
Seni severim o bilmediğim şarkı sözleri gibi

Öpüşmeyi özlerim senle
Hiç öpüşmedik ki diyeceksin soranlara

Olsun sen beni sevdin mi hiç
Ama ben seni özleyebiliyorum
Bu da
benim yeteneğim
Olmasan da severim seni
Hatta ayrılırım senden
haberin olmaz

İki elim kalbimde,bastırdıkça kan sızıyor.
Nerde yanlış yapıyorum.
“tütün bas dinsin “ diyorlar.
Bilmiyorlar..
Ben kanımı yandıkça tüten ölü kokusuna gömüyorum..
…Mazgallar da can çekişen izmaritleri,
deva olur diye göğüs kafesime mahkum ediyorum.
Ucu ateş olmayan tütün ne çare yarama…

Harmanları savuruyorum karanlık göğe,
Har vuruyorum dikiş tutmaz gönlüme.
Sonra bir düşten uyanıyor,
Elimi eteğimi çektim diyorum laf tutmaz ,
ahmak gönlüme..

Elimden tutup sırrı gizlenmiş aynaya döndürüyor suretimi ,
Dudağımdaki kana bakıyorum ,
Ve korkunun tene yansıyışıyla ,
Korkmuşum diyorum düşümde…

Her infaz öldürmüyor insanı,
Bunu öğreniyorum.
Ve biliyorum,
yavaş yavaş gelecek sonum…

Gece bana mahkum,ben müebbete.
Onun sonu göz tırmalayan ışık,
Benimki sadece içime duyurulan bir çığlık..

“biter” , ”geçer” diyor sağ yanımdan bir ses,
“kimsin “ çıkıveriyor kurumuş dudaklarımdan,
meleğinim senin diyiveriyor.
Ona söylemiyorum ama,
ben her defa sol yanımdakini dinliyorum…
“bitmeyecek”, ”geçmeyecek “ yükünü bırakıyor.
Sağda ki direnişe rağmen ,
sol yanıma selam veriyorum..

“hiç” kimsenin yaşattığı bu..
Biliyorum;
üzerimde son moda durması beyaz bezin.
yakıştırsam belime kırmızı kuşak,başıma duvak yapardım,
yine kefen biçiyor kendime makasım.

Hazırsa her şey, başlasın sefer!
Yolcu yolunda gerek…
Aşkın yanına gömün hala can çekişmiyorsa eğer,
Ki ölü değilse toprağımı o serper.
Ve yüzümü şehri yar/a döndürün…

Bana müsaade…ölümle randevum var,
Bedenimde ki beyazlıkta kan lekem..
Elinizi değmeyin,sıcağı soğumayan tenime,
yar/dan yaram var…
ateşin koru cehenneminizi yakar….

Keskin bir leş kokusu şimdi tenime dolan,
Sessiz olun! Sâlam okunuyor…

Evinin seni içine sigdiramayacak kadar dar oldugunu fark edeceksin… Sokaga fırlayacaksin…
Sokaklar da dar gelecek…
Tipki vücudunun yüregine dar geldigi gibi…
Ne denizin mavisi açacak içini ne piril piril gökyüzü…
Kendini tasiyamayacak kadar çok büyüyecek bir yandan da kaybolacak kadar
küçüleceksin…
Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan…
‘Önemli olan saglik.’
‘Yaşamak güzel.’
‘Boş ver her şey unutulur.’
Sen hiçbirini duymayacaksin…
Göz yaşlarindan etrafi göremez hale geleceksin…
Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek az sonra kollarinda ölmek
isteyecek kadar çok seveceksin…
Hep ondan bahsetmek isteyeceksin… ‘Ölüme çare bulundu’ ya da ‘Yarin kiyamet kopacakmis’ deseler basini
kaldirip Ne dedin? ‘ diye sormayacaksin…
alniz kalmak isteyeceksin…
Hem de kalabaliklarin arasinda kaybolmak…
Ikisi de yetmeyecek…
Geçmişi düşüneceksin…
Neredeyse dakika dakika…
Ama kötüleri atlayarak…
Onunla geçtigin yerlerden geçmek isteyeceksin…
Gittigin yerlere gitmek…
Bu sana hiç iyi gelmeyecek…
Ama bile bile yapacaksin…
Biri sana içindeki aciyi söküp atabilecegini söylese kaçacaksin…
Aslinda kurtulmak istedigin halde o aciyi yasamak için direneceksin…
Hayatinin geri kalanini onu düsünerek geçirmek isteyeceksin….
Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin…
Herkesi ona benzetip…
Kimseyi onun yerine koyamayacaksin…
Hiçbir şey oyalamayacak seni…
Ilaçlara siginacaksin…
Birkaç saat kafani bulandiran ama asla onu unutturmayan.
Sadece bir müddet buzlu camin arkasindan seyrettiren…
Bütün sarkilar sizin için yazilmis gibi gelecek…
Bogazin dügümlenecek dinleyemeyeceksin…
Uyumak zor uyanmak kolay olacak…
Sabahi iple çekeceksin…
Bazen de ‘Hiç günes dogmasa’ diyeceksin…
Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler…
Ölmeyi isteyip ölemeyeceksin…
Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çikana sarilmak isteyeceksin
…
Nafile…
Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek…
Rüyalar göreceksin gerçek olmasini istedigin…
Her siçrayarak uyandiginda onun adini söyledigini fark edeceksin…
Telefonun çalmasini bekleyeceksin…
Aramayacagini bile bile…
Her çaldiginda yüregin agzina gelecek…
Aglamakli konuşacaksin arayanlarla…
Yüregin burkulacak…
Canin yanacak…
Bir daha sevmemeye yemin edeceksin…
Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden…
nun sesini bir kez daha duymak için yanip tutuşacaksin…
Defalarca aradigi günlerin kiymetini bilmedigin için kendinden nefret
deceksin…
Yasadığın şehri terk etmek isteyeceksin…
Onunla hiçbir aninin olmadigi bir yerlere gidip yerleşmek…
Ama bir umut…
Onunla bir gün bir yerde karsılaşma umudu…
Bu umut seni gitmekten alikoyacak…
Gel gitler içinde yasayacaksin…
Buna yasamak denirse…
Razi misin bütün bunlara…?
Hazir misin sonunda ölüp ölüp dirilmeye…?
O halde asik olabilirsin….

Necip Fazıl KISAKÜREK

# Hanım Ağa demis ki 31 Temmuz 2010 22:26

eline sağlık çok çok güzel yazmışsın tebrikler.

Afiyet olsun Hanımcım ağacım teşekkürler….

İhtimal demis ki 31 Temmuz 2010 14:33

hunter sahtekarlar senden uzak dursun çok fena yakarsın sen onları

Sadece benden değil tanıdığım herkesten uzak dursunlar sahtekar insanlar…

# GökDeniz demis ki 31 Temmuz 2010 12:08

Allah sahtekarlardan korusun
artık kimseye güvenilmiyor
emeğine sağlık hunter

1. Amin
2. Bence de
3. Teşekkürler GökDeniz

Bomba gibiyim Ağam, sizi sormalı?