KALP

Küçücük ellerim vardı
Daha gözlerimi açıp dünyayı göremeden
Yüreklerinizle sardınız beni ilk önce
Siz de görmediniz başlarda beni
Ama görmeden sevginizi hissettirdiniz.
Kocaman elleriniz ile nazik davranırdınız
Şefkatinizle kucaklarken
Sevgi cümleleri fısıldadınız kulaklarıma
Gözlerimi ilk açtığımda ise siz karşımdaydınız.
Yapayalnız bırakmadınız beni
Ne kadar şanslı olduğumu o andan hissettirdiniz
Siz sevdikçe ben şımardım
Siz şarkılar söyledikçe ben gülücükler saçtım.
Masalların sonuna yetişemedim hep uyuya kalıyordum
Siz ise usanmadan anlatıyordunuz.
İlk anne ve baba deyişim sanki size dünyaları verdi
Siz mutlu oldukça ben de mutluydum.
Her adımda ya düşerken tutmak için arkamda
Ya da elimden sıkıca tutmak için yanımdaydınız.
&
Küçücüktü ellerim
Daha beni görmeden varlığımdan rahatsız oldunuz
Hiçbir günahım suçum yoktu oysa
Nefretinizi hissettikçe ben de gelmek istemedim bu dünyaya
Gözümü ilk açtığımda da yoktunuz yanımda
Yüreğimde hep bir eziklik ile uyandım sabahlara
Hep sol yanımda bir acı arkadaşlık etti gecelerime
Neden anne neden baba diye sordum çoğu zaman
Ama asla kimse duymadı sesimi
Hiç mi sevmediniz, hiç mi?
İçimdeki acı kine dönüştü günler geçtikçe
Bir damla anne sütüne bile muhtaç halde beni ortada koyan yürek
Elbet gelirdi benimde senden hesap soracağım gün.
Ben de istemez miydim sıcacık ana kucağında uyuya kalmayı
Babamın iş yerine gidip ben onun çocuğuyum diye gurur duymayı
Olmadı işte! Olmamasına sebep sizseniz
Yüreğime ekmediğiniz sevgi tomurcuklarının meyvesini beklemeyin benden.

04 Eylül 2010
İhtimal

Print Friendly